Eén dag, twee zeer nare berichten

Eddy Koekkoek (1950) was van De Hoogte en blijft voor mij altijd van De Hoogte.

Zijn ‘Kermis op De Hoogte’ is grote klasse. Misschien een klein lied, maar juist daarom eerlijk en oneindig mooi. Hij zingt zoals 5 mei op De Hoogte elk jaar was, en nog een beetje is. Een kleine kermis in een historisch deel van Stad dat niet naar kermis in de stad hoeft omdat er thuis, om de hoek, eigen kermis is.

Eddy is, was een verpersoonlijking van de blues met een tikje rock-‘n-roll; ondanks tegenslagen, naast de korte mooie momenten, doorgaan op de enige weg die er is. Dan duurt 67 jaar voor een artiest soms lang maar is opeens toch voorbij. 



Bert Dijkhuizen (1960) was ook ziek en zou niet meer beter worden. Bert als filmmaker is voor mij een andere Bert dan die ik kende, eind jaren 80. Hij is in die tijd een van de mannen van Mean Machine, die ik al snel ging managen. Bij elk optreden moest ik in elk geval één, als het even kon, twee kratjes bier contracteren.
Andor, Bert en Dikki kwamen er een eind mee.

Dat was ook geen probleem want ik reed en hield het hoofd nuchter.

In 1988 of ’89 ben ik de Heavy Metal X-mas Angel bij het, zover ik weet, tot nu toe enige sensationele (Noord-)Nederlandse Heavy Metal X-masconcert in een café ergens in de Steentilstraat.

Bert, fractiemedewerker Stadspartij en 100%, wist al in, ik meen, 1983 de stadhuistrappen te bereiken, als er een alternatieve troonrede wordt voorgelezen.  Ludiek punt als aangenamere temperatuur maar ook iets over ons gas stond erin. Actualiteit Avant la lettre kun je het noemen.

Eddy en Bert zijn, terwijl ik dit schrijf, misschien wel op weg naar de muzikantenhemel. Dat zou mooi zijn.

Floor Tiggelaar: Natuurtalent

Zo waardeert jurylid Groninger Veurleescup 2017 Rik Baptist (Wat Aans!) Floor Tiggelaar.

Ze is ‘9, nou, eigenlijk bijna 10!’ en ze wint de eerste prijs van de 22e Grunneger Veurleescup, georganiseerd door de stichting Kostverloren. Locatie: het prachtige, intieme Der Aa-Theater (v/h De Grunneger Sproak sinds 1919), hartje Stad.
De winnaressen van 2e en 3e prijs, Miriam Brouwer en Lydia Scholte, komen eveneens van cbs De Noordkaap op Mij (Uithuizermeeden). Juf Frouwke Jonker deelt van een afstand mee in de feestvreugde.
Drie prijswinnaressen? ‘Ze hebben geoefend’, wil zij wel kwijt. Voor Floor was meedoen vanzelfsprekend: ‘Mijn familie spreekt Gronings, ik ben n Groninger dochter.’
Ze mag, gezien het feit dat ze volgend jaar naar groep 7 gaat, kiezen of ze weer voorleest of, traditioneel, als winnares plaatsneemt aan de jurytafel. Ze weet het meteen al zeker, net zo zeker als toen ze het theater binnenkwam: ‘Op weg hierheen was ik wel trillerig, maar toen ik binnenkwam, dacht ik: ‘Ik kan het.’ En ze deed het. Dus jurylid in 2018 en later? ‘Nou, dat is eigenlijk wel heel grappig. Ik wil een eigen beroep creëren, het zijn er eigenlijk drie: bakken op een podium met een slang om mijn nek en dan grappen maken.’ 
Ze weet al wie ze uitnodigt de hoofdprijs te verzilveren: de rondvaart door rondvaartbedrijf Kool, met vier gasten. Waarover eerdere winnaars het volmondig eens zijn: heel mooi, heel bijzonder -niet in de laatste plaats om het geserveerde gebak.
Dan is de grootste spanning voorbij en serveert Charlie de IJscoman van IJssievoormijnmeissie ijsjes. Niet zomaar ijs, maar ijs dat gewoon lekker lekker is. Voor hem begin het ijsseizoen sinds een aantal jaren tegelijk met De Veurleescup. Volgend jaar weer. 

Seizoenstosti!

Jaren 80 kent de horeca in Groningen-Stad nog sluitingstijden. Buiten de diepenring was en is nog steeds café De Smederij. Ik kwam daar een paar jaar alleen als incidentele seizoenbezoeker. Het was namelijk niet om het ene uur dat dit etablissement buiten de diepenring langer mocht verkopen. Ik kwam er voor Het Bokbier, dat toen, enkel en alleen in de herfst, een jaarlijks evenement was. Maar er was meer. Samen met dit goddelijke vocht (‘Dit jaar iets zoeter / straffer dan het vorige’) oefenden de tosti’s uit de contactgrill een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij uit.

Nog zie ik de barman met zijn grote snor een door het apparaat geribbelde giga-geplette tosti van de contactgrill losschuiven. De keiheet gesmolten kaasdraden een gevaar voor mijn gretige mond en vingers. Een tweede rondje durfde ik ook nog aan, een grotere uitspatting liet mijn budget niet toe en ik vreesde ook toen al dat meer van iets lekkers niet een evenredige grote genotsbeleving zou genereren. Ondertussen ken ik ook andere tostivarianten, zonder een kwaad woord over mijn oude liefde te schrijven. De horecaklassieker MILAN, zeer geschikt voor de dikkere handgesneden boterham, die, afhankelijk van het brood, een geweldig smakelijke brosse tosti oplevert, -helemaal een feestje met HELA-curryketchup. Dergelijk ciabatta-achtig brood is ook uitermate geschikt om in te wrijven met knoflook, tomaat en olijfolie. Maar dit laatste terzijde. Misschien moet ik toch weer eens naar De Smederij, ik durf tegenwoordig een contactgrill-tosti zonder Bok ook aan. Dan maar met een tripeltje.