zaterdag 11 augustus 2018

Currywurstmuseum


... geopend tot december 2018!


Zeg je Duitsland, hoor je soms wel: ‘Bier en braadworsten’.

Die reactie is, als dergelijke reacties, veelal nauwelijks gestoeld op verdere kennis van ontelbaar nog bestaande, zelfstandige bierbrouwerijen en minstens zo veel varianten van geroosterde, gegrilde, gefrituurde of gebakken Bratwursten.

Friedenswurst 
De ene worst van varkensvlees, de ander van een combinatie van varkens- en rundvlees of van kalfsvlees. De vegetarische variant ‘Friedenswurst’ schijnt voormalig Bondskanselier Adenauer op zijn conto te mogen zetten. Ik heb ze nooit in het echt gezien; maar dat ben ik maar.

Allemaal van zeer fijne of juist grovere samenstelling. Een zeer bescheiden greep: de Coburger (gegrild op dennenappels), Frankfurter, Thüringer, Thüringer Rotwürst, (Münchener) Weisswurst en… de Currywurst. Een Bratwurst van de grill of grillplaat (vaak), geserveerd met currysaus en er overheen een flinke strooi currypoeder plus vorkje.
Kenners kiezen ‘mit’ oder ‘ohne’ velletje.

De Currywurst wordt in schijfjes gesneden aangereikt -in het oosterse deel van Berlijn werd, voorheen, voorkeur gegeven aan een hele worst, dus niet voorgesneden.
 
In Berlijn bezoek dit jaar eindelijk het leuke, interessante Currywurstmuseum.
Ik ben net op tijd.
Het is helaas, helaas tot 21 december 2018 geopend. Driedubbel jammer, het is er zo leuk (en lekker).
Gelukkig is er in bijna elke straat wel een Currywurst-Imbissbar. 
En we hebben we de film ‘Die Entdeckung der Currywurst’ (2008) nog. Dat wel.





maandag 18 juni 2018

Zomer in Charlottenburg


Charlottenburg-Wilmersdorf, een Berliner stadswijk.

Alles is er, zeggen ook eigen bewoners van de Bleibtreustrasse tevreden: school, bioscoop, winkels en ooh, restaurants. Voor elke beurs.
Een uitgebreid ontbijt of brunch bij café-restaurant Bleibtreu koop je voor een bedrag van een belegd broodje in Nederland.
Smul, voor je naar Kino 66 gaat, bij de vriendelijke overbuurmannen van Tagine van een oriëntaals voorgerechten-combi, inclusief een glas heel goede Libanese wijn.
Ga na afloop bij Don Quichote langs voor een portie fluwelen Jamón Ibérico.

Afgelopen week draait, net nieuw, ‘Vom Ende einer Geschichte’ (‘The sense of an Ending’ van Julian Barnes) met Charlotte Rampling. Over een hork van een man zoals er honderdduizenden rondlopen -een niet al te moeilijke vakantiefilm die weliswaar een lichte beproeving van geduld vraagt omdat het zo akelig echt is.

Trek voor een bezoek aan Marjellchen, even om de hoek, gerust een hele avond uit. Signora Azzaro zwaait niet alleen met uiterst klassiek-gastvrije schwung scepter over een keuken waarvan je alleen bij het zien van de menukaart al kwijlt; ze schakelt in haar gemeend-warme begroetingen en verhalen zonder enige moeite over van Duits naar Italiaans, Spaans, Engels, Hollands en meer talen.
Alle gerechten vergezeld van een historisch verantwoorde saus. Ramona Azzaro mag zich, zonder enige verwaandheid, een levende encyclopedie van vrijwel de hele geschiedenis van Duitsland noemen. Letterlijk, en tot op exact aantal of datum.

Op haar kaart van Königsberger Rinderfleck, huis-gemarineerde Kurischer Haff-snoekbaars, Pommersche Spickgans, Konigsberger Klöpse
tot Masurischer Sauerbraten en Schlesische Mohnklösse; bescheiden greep uit alle specialiteiten van Pruisen, Mazuren, Silezië en Pommern.

Of ik nog meer deed dan culinair ogen, oren en maag de kost geven? Jazeker, ik begeleidde een erg oudere heer na twee glaasjes rode wijn over de Kurfürstendamm en vergaapte me aan de vele, vele bruggen tijdens een uitgebreide boottocht over de Spree. Waar me duidelijk werd dat Berlijn groter is dan New York, voor bijna 30% uit ‘groen’ bestaat en op 3,5 miljoen inwoners slechts 140.00 studenten kent. Ja, slechts, Groningen herbergt maar er liefst 60.000 onder haar 200.000 Stadjers.

Rustig fietsen in wereldstad Berlijn.

woensdag 2 mei 2018

Hamburg, april 2018

We zijn in Hamburg om nuttigs, aangenaams en interessants te combineren. Dat wil wel in Hamburg. Op weg naar een van die directe aanleidingen lopen we op Balindamm 40.

De ronde, transparante reclamezuil wordt op dit moment gepresenteerd als ‘The First Appel Store’, één grote etalage voor Appel, die van de betere Duitse visconserven. Niet te verwarren, hi, met de store, een paar panden verderop, van de Amerikaanse computergigant.

Als het aanwezige promotieteam hoort dat wij speciaal voor deze unieke gebeurtenis uit Nederland zijn gekomen - je bent culinair publiciste of je bent culinair publiciste - beginnen, na ondertekening van een contract waarmee we afzien van eventuele rechten van uitzending, de camera’s te snorren en de microfoons te zoemen. De haring in tomatensaus smaakt, ook op de vrijwel nuchtere maag (ja, wil je wat, dan moet je wat), uitstekend. Met een iets zelfverzekerder tred lopen we later de Food Sky binnen.

Natuurlijk verwachten we geen hordes handtekeningenjagers.
Maar het, toch ietwat katterig-lege gevoel dat we, even maar hoor, constateren, kan slechts zeer miniem tippen aan wat oorlogssoldaat Beckmann heeft moeten ervaren toen hij terugkwam. Hij is een vreemde voor de nieuwe bewoners van zijn ouderlijk huis, een ongewenste voor zijn vrouw die ondertussen een andere man heeft. De schamele resten die hij aantreft van zijn leven-voordat en de stad die hij verliet, zijn genoeg om de laatste waardigheid die hij nog heeft, te laten smelten.
‘Buten vör de Döör’, de Platt-Hamburgse versie van regisseur Cornelia Ehlers van klassieker ‘Draussen vor der Tür’ die avond in Theater Ohnsorg, doet helemaal niet aan de voorgaande uren denken, allesbehalve. Dit kruipt diep onder de huid, heel diep. Oorlogsleed en -trauma’s stelpen niet met een jaarlijkse kranslegging of twee minuten stilte. Oorlogsleed en -trauma’s doen niet aan grenzen of nationaliteiten. Oorlogsleed en -trauma’s zijn universeel. En permanent.